Naturalną koleją rzeczy jest to, iż młody człowiek pragnie akceptacji i uznania. Jego potrzeba odnalezienia się w otaczającej rzeczywistości , napędza go do określania indywidualnych wartości i wzorów. W swoich poszukiwaniach spotyka on ludzi wyznających podobne normy, podzielających jego zdanie, chcących współdziałać dla osiągnięcia określonego celu.
Tak w skrócie przestawić można proces, którego efektem jest tworzenie się nieformalnych grup, nazywanych subkulturami.
Mówiąc o konkretnych subkulturach, często nasuwają nam się pewne stereotypy (niejednokrotnie negatywne). Jednak wnikając głębiej w ich powstawanie, funkcjonowanie czy też ideologię, nasze poglądy mogą okazać się zgoła nieprawdziwe. Różnorodność subkultur jest olbrzymia i próba wyczerpania tematu jest nie lada wyzwaniem.
Każda subkultura młodzieżowa może być stworzona przez niewielką grupę osób, ale w jej skład może wchodzić czasami kilkadziesiąt milionów osób. Przykładem tak rozbudowanej i licznej podkultury, mogą być punki, rozsiane po całym nieomal globie ziemskim. Co nie zaprzecza istnieniu mniejszych grup punków w obrębie jednej subkultury.
Jeżeli chodzi o genezę, sam termin 'subkultura', używany był początkowo do określania nowo powstających gangów młodzieżowych, które charakteryzowały się patologicznymi zachowaniami (narkomania, alkoholizm, przestępczość). Jak zatem widać, termin wiąże się w pewien sposób z nieprzystosowaniem, czy podważaniem obowiązujących norm. Już w samej etymologii słowa, zdaje się zawierać to, co 'niższe', 'gorsze'. Zamiennie używany jest termin 'podkultura', który w literaturze naukowej stosowany jest od niedawna.
Przynależność do podkultury, może być okazją do zdobywania cennych doświadczeń i uwrażliwienia młodego człowieka na pewne kwestie. Może pomóc mu wybrać pewną drogę życiową, rozbudzić pasje i rozwijać talenty. Jednak nie można nie wspomnieć w tym miejscu o tej drugiej stronie medalu. Wpisują się w nią agresja, używki, chuligaństwo, hasła wolnej miłości bez konsekwencji, uprzedzenia rasowe i inne, których nie można bronić, a które mogą zostawić swój ślad w człowieku na całe życie.
Tak w skrócie przestawić można proces, którego efektem jest tworzenie się nieformalnych grup, nazywanych subkulturami.
Mówiąc o konkretnych subkulturach, często nasuwają nam się pewne stereotypy (niejednokrotnie negatywne). Jednak wnikając głębiej w ich powstawanie, funkcjonowanie czy też ideologię, nasze poglądy mogą okazać się zgoła nieprawdziwe. Różnorodność subkultur jest olbrzymia i próba wyczerpania tematu jest nie lada wyzwaniem.
Każda subkultura młodzieżowa może być stworzona przez niewielką grupę osób, ale w jej skład może wchodzić czasami kilkadziesiąt milionów osób. Przykładem tak rozbudowanej i licznej podkultury, mogą być punki, rozsiane po całym nieomal globie ziemskim. Co nie zaprzecza istnieniu mniejszych grup punków w obrębie jednej subkultury.
Jeżeli chodzi o genezę, sam termin 'subkultura', używany był początkowo do określania nowo powstających gangów młodzieżowych, które charakteryzowały się patologicznymi zachowaniami (narkomania, alkoholizm, przestępczość). Jak zatem widać, termin wiąże się w pewien sposób z nieprzystosowaniem, czy podważaniem obowiązujących norm. Już w samej etymologii słowa, zdaje się zawierać to, co 'niższe', 'gorsze'. Zamiennie używany jest termin 'podkultura', który w literaturze naukowej stosowany jest od niedawna.
Przynależność do podkultury, może być okazją do zdobywania cennych doświadczeń i uwrażliwienia młodego człowieka na pewne kwestie. Może pomóc mu wybrać pewną drogę życiową, rozbudzić pasje i rozwijać talenty. Jednak nie można nie wspomnieć w tym miejscu o tej drugiej stronie medalu. Wpisują się w nią agresja, używki, chuligaństwo, hasła wolnej miłości bez konsekwencji, uprzedzenia rasowe i inne, których nie można bronić, a które mogą zostawić swój ślad w człowieku na całe życie.
Komentarze
Prześlij komentarz